images_1herb

         Zespół Placówek Szkolno-Wychowawczych w Iławie

MENU
STRUKTURA ZESPOŁU
Internat
Dla nauczycieli
Dla rodziców
Ciekawe i przydatne
KSIĘGA GOŚCI

LOGOPEDIA

Istota terapii logopedycznej

  Istotą terapii logopedycznej jest szeroko rozumiane wychowanie językowe, do którego zaliczamy: opanowanie poprawnych nawyków językowych, kształcenie  kompetencji społecznych, rozwijanie  komunikacji w stopniu umożliwiającym radzenie sobie w życiu, a także rozbudzenie w dziecku radości mówienia, chęci operowania słowem. Nauka słowa dziecka  niepełnosprawnego  jest trudna,  mozolna i długa,  ale jest konieczna, bowiem stopień rozwoju mowy decyduje o samowystarczalności tych osób.  W trakcie terapii logopedycznej z dziećmi niepełnosprawnymi najważniejszym celem nie jest wywołanie głosek i poprawna ich artykulacja a nauczenie ich  odpowiednich zachowań werbalnych w konkretnych sytuacjach społecznych (w sklepie, w klasie, w nowym otoczeniu). Wśród naszych uczniów wielu jest niemówiących, celem zajęć logopedycznych z tymi dziećmi jest nauczenie ich stosowania innych form komunikacji tj. PCS, piktogramy, gesty.

 Metody wykorzystywane w zajęciach logopedycznych to m. in.

 - wczesna nauka czytania prof. Jagody Cieszyńskiej,

 - Słucham i uczę się mówić,

 - Alternatywne i wspomagające metody porozumiewania się: piktogramy, PCS, gesty MAKATON,

 - Manualne Torowanie Głosek,

 - Metoda werbo – tonalna,

 - Specjalistyczne programy komputerowe przystosowane dla dzieci niepełnosprawnych intelektualnie,

 Zajęcia prowadzone są w sposób urozmaicony, zindywidualizowany, przystosowane do możliwości rozwojowych dziecka. Ćwiczenia prowadzone w trakcie zajęć stymulują wszystkie zaburzone funkcje, w szczególności te, które z mową mają bezpośredni lub pośredni związek. 

 

 logopeda Anita Milewska

Terapia logopedyczna dzieci z niepełnosprawnością umysłową

Mowa jest nieodzownym atutem komunikacji i zdobywania wiedzy. Daje możliwość wyrażania uczuć i sądów. Często jednak u dzieci z niepełnosprawnością umysłową oraz z współistniejącymi sprzężeniami, występuje opóźniony rozwój mowy, który nasila wady wymowy. Opóźniony rozwój mowy zależą od stopnia niepełnosprawności umysłowej, sprzężeń, wieku dziecka i warunków środowiskowych.

 Praca logopedyczna z dzieckiem z niepełnosprawnością umysłową powinna polegać na stosowaniu zabaw usprawniających narządów mowy, podnoszeniu sprawności rozumienia mowy przez słuchanie i wprowadzanie nowych wyrazów poprzez desygnaty – przedmioty i wyrazy. Środkiem uzupełniającym w terapii logopedycznej są ćwiczenia uzupełniające, prowadzone w formie zabaw: np. ćwiczenia manualne, ćwiczenia rytmiczne i słuchowe.

 Najlepszą formą terapii logopedycznej jest praca indywidualna, przeplatana zajęciami grupowymi. Ważne jest aby ćwiczenia odbywały się systematycznie, przed lustrem.

 Terapia logopedyczna obejmuje:

- ćwiczenia oddechowe usprawniające aparat oddechowy: wdech nosem, wydech ustami, wdech jedną dziurką, wydech drugą dziurką, różnicowanie faz oddechowych pogłębianie i wzmacnianie wydechu, wydłużanie wydechu.

Przykłady:

dmuchanie na piórka, piłeczki, świeczkę, bańki mydlane,

-ćwiczenia fonacyjne – usprawniające mięśnie gardła: modulowanie siły głosu

i wysokości głosu.

Przykłady:

naśladowanie mruczenia (mmmmm), wyśpiewywanie samogłosek (a,o,u,i,y,e),

powtarzanie sylab (ma, me, mu, mi , mo ,my),

- usprawnianie motoryki narządów mowy: ćwiczenia żuchwy ,warg i policzków, ćwiczenia języka i podniebienia miękkiego.

Przykłady:

Otwieranie i zamykanie ust, wysuwanie i chowanie języka, oblizywanie ust ,parskanie , ziewanie, połykanie śliny .

-ćwiczenia słuchu fonematycznego, prozodycznego ,analizy i syntezy słuchowej.

 

Przykłady:

różnicowanie dźwięków, odgłosów, szukanie ukrytego , dzwoniącego budzika,

- ćwiczenia artykulacyjne polegające na wywołaniu głosek , których dziecko nie posiada, bądź na korekcji głosek czyli wyuczeniu prawidłowych ruchów artykulacyjnych właściwych danym głoskom,

-doskonaleniu artykulacji – ustawienie narządów mowy dla uzyskania prawidłowego brzmienia głosek,

- ćwiczenia usprawniające wymowę wyćwiczonych głosek w izolacji, w sylabie, w wyrazie, w zdaniu i w mowie potocznej,

- wypracowania sposobu komunikowania się poprzez wyrazy i proste zdania,

- ciągłe wzbogacanie słownictwa – swobodne rozmowy z dzieckiem, opowiadanie i czytanie wierszyków i bajek, opowiadanie treści obrazków,

- aktywizowaniu dziecka do życia społecznego poprzez zabawę ,piosenki.

 W przypadku dzieci niemówiących  rozwijanie komunikacji polega na stosowaniu tablic komunikacyjnych, obrazkowych z Piktogramów oraz PCS i wskazywaniu desygnatów na planszach.

 

Metody ćwiczeń logopedycznych:

 

-metoda słuchowo – wzrokowa – polega na powtarzaniu dźwięków izolowanych , logopeda wymawia dźwięk w sposób przedłużony, a dziecko naśladuje ,

 

- metoda wzrokowa- polega na zademonstrowaniu przez nauczyciela ,przed lustrem, właściwego układu narządów mowy i odtwarzanie go przez ucznia

pod kontrolą wzroku;

 

- metoda słuchowa – polega na odróżnianiu dżwięków prawidłowo artykułowanych do dźwięków artykułowanych niepoprawnie;

 

- metoda mechaniczna –polega na ustawieniu narządów mowy wtedy , gdy dziecko nie potrafi osiągąć danego układu narządów mowy

dla pozyskania prawidłowego brzmienia,

 

- metoda uwrażliwiania miejsc artykulacyjnych – polega na dotykaniu szpatułką miejsca artykulacji , co ułatwia dziecku wyszukiwanie

właściwego punktu w jamie ustnej,

 

 

- metoda usprawniania narządów artykulacyjnych mowy – polega na ćwiczeniu narządów mowy , głównie języka i warg,

 

- metoda czuciowa – polega na wykorzystaniu wrażeń dotykowych i czucia skórnego dłoni lub palców przy wywoływaniu głosek np. :

 „s”- dmuchamy na palec,

„s z”- dmuchamy na całą dłoń ,

„p”- zdmuchujemy papierek z czubka języka ,

„b”- dotykamy policzki,

„w”- kładziemy palec pod wargą

 

 

-metoda wyjaśniania – polega na wyjaśnianiu położenia narządów mowy podczas artykulacji danej głoski, są to wskazówki jak ułożyć język, wargi itp.,

 

 

- metoda przekształceń artykulacyjnych – opiera się na głoskach poprawnie przez dziecko artykułowanych i uzyskanie z nich innych głosek,

zbliżonych pod względem artykulacyjnym;

 

 

-metoda naturalna – ćwiczenia dźwiękonaśladowcze , polega na naśladowaniu naturalnych odgłosów przyrody i otoczenia ,głosów zwierząt,

które prowadzą do właściwej artykulacji,

 

- metoda utrwalająca wymowę- polega na ćwiczeniu uzyskanej głoski w nagłosie ,śródgłosie i wygłosie wyrazów, stosując odpowiedni materiał językowy.

 

 Należy podkreślić ,że tempo i rodzaj ćwiczeń musi być dostosowany do możliwości dziecka.

 

 

  logopeda Anna Wiśniewska

 

Literatura:

1.Styczek- „Logopedia”

2.G.Demel – „Minimum logopedyczne nauczyciela przedszkola”

3.E.Skorek-„Oblicza wad wymowy”

 

 

 

 

 


 

[ Cookies - info ]Oprogramowanie CMS: DragoN-NogarD © ( www: http://nogard.pl )